فولاد آلياژي

فولاد آلياژي فولادي است كه با عناصر مختلف در مقادير مختلف بين ۱٪ و ۵۰٪ وزنش به منظور بهبود خواص مكانيكي آن با ساير عنصر تركيب مي شود.
فولادهاي آلياژي به دو دسته تقسيم مي شوند: فولادهاي آلياژ پايين و فولادهاي آلياژ بالا.

بعضي تفاوت بين اين دو دسته فولاد را در ۴٫۰٪ تعريف مي كنند، در حالي كه بعضي ديگر از متخصصان در ۸٫۰٪ تعريف مي كنند. به طور معمول عبارت “فولاد آلياژي” به فولادهاي كم آلياژ اشاره دارد.

بديهي است هر فولاد يك آلياژ است، اما همه فولادها “فولادهاي آلياژي” ناميده نمي شوند. ساده ترين فولاد آهن (Fe) آلياژي با كربن (C) (حدود ۰٫۱٪ تا ۱٪ بسته به نوع ) است. با اين حال، اصطلاح “فولاد آلياژي” اصطلاح استانداردي است كه اشاره به تركيب آگاهانه فولاد با ساير عناصر آلياژي به علاوه كربن دارد . آلياژهاي مشترك شامل منگنز (شايع ترين)، نيكل، كروم، موليبدن، واناديوم، سيليكون و بور است. آلياژهاي رايج عبارتند از آلومينيوم، كبالت، مس، سريم، نايوبيوم، تيتانيوم، تنگستن، قلع، روي، سرب و زيركونيم.

در زير طيفي از خواص بهبود يافته در فولادهاي آلياژي (نسبت به فولادهاي كربن) است:

  • مقاومت
  • سختي
  • استحكام
  • مقاومت در برابر سايش
  • مقاومت در برابر خوردگي
  • سختي پذيري

براي رسيدن به برخي از اين خواص بهبود يافته، فلز ممكن است نياز به حرارت دادن داشته باشد.

بعضي از قطعات ساخته شده با اين مواد در كاربرد هاي متفاوتي ، مانند پره هاي توربين موتورهاي جت، فضاپيما و راكتورهاي هسته اي استفاده مي شوند. به علت خواص فرومغناطيسي آهن، برخي از آلياژهاي فولادي كاربرد هاي مهمي را در بر مي گيرند ، از جمله در موتورهاي الكتريكي و ترانسفورماتورها.

نوشته شده توسط FAEZEH | ۱۷ آذر ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۴۰:۵۰ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |